اساس تمدن اقوام بومى در ايران بر بيابانگردى، چادرنشينى، شکار ، مراسم    جشن‌هايى در هنگام بارورى يا براى بد ست آوردن شکار مطلوب و يا عزادارى در مرگ از دست‌رفتگان و يا قهر طبيعت برپا شده است. پس از مهاجرت قوم هند و ايرانى و آميزش فرهنگى مهاجران با اقوام بومى جشن‌ها و مراسمها شکل‌هاى تازه‌ترى پيدا کرد، چراکه مهاجران داراى اساطير و اعتقاداتى بودند و مردم بومى نيز اعتقادات و سنن خود را داشتند از نقوش روى تکه‌سفال‌ها در ادوار پيش از تاريخ معلوم مى‌شود، رقص‌هاى دسته‌جمعى بر گرد آتش و نظاير آن گاه شکل نمايش از جنگ و شکار بخود مى‌گرفته است. در رقص‌هاى ستايش نيز پوشش و چهره‌آرائى عجيب و يا با صورتک همراه بوده است بر روى تکه سفال متعلق به نيمهٔ اول هزارهٔ دوم ق.م تصوير دو تن از اجراکنندگان يک رقص دسته‌جمعى با صورتک‌هاى بز کوهى ديده مى‌شود که شاخه‌هايى با برگ‌هاى متقارن دارند؛ که احتمالاً بيانگر يک تفکر مذهبى رايج در دوره خود بوده است. نظير اين نقش‌ها و صورتک‌ها در بخش‌هايى از ايران قديم از جمله خوارزم بدست آمده است.