سپاس دادارآفریننده که یاری مان داد،ما را هر آنچه دانش بود و توان به این کار کردیم که این همه از گذشته به ما به ارث رسید و ما به فر زندانمان می سپاریم ...

 

سرم ،سینه ام ،دلم می آشوبد چون دریای دیوانه .بخسب پدر آرامتر از همیشه چونانکه خفته ای اینک . در رگان من خون به خشم می دود ، ودر سرم هزار تبیره میکوبند...

 

نمایشنامه آفره : این نمایشنامه با درونمایه ای تاریخی ، ما را به دور دست تاریخ می کشاند تا دیگر بار  مرور کنیم آنچه بر ما و قوم و قبیله امان گذشته است .همچون ذلال آبی  ویا آیینه ای بر پرده ی تصور و تصویر تاریخ پر از درد  و رنج را از مقا بل دیدگا نمان می گذراند تاخود نقاد خویش باشیم .آفره به زبان ناب ایرانی به سخن می نشیند که ریشه در داشته های فرهنگی ایران زمین وزبان سره پارسی است . این نمایشنامه یکبار به همت جمعی از هنرمندان تاتر بوشهر بیش از شش ماه تمرین گردید که متاسفانه به علت فراهم نیامدن امکا نات اجرا متوقف ماند ، در این اثر زنده یاد حمید لطفی  به غیر از ایفای نقش پیچده و دشوار جامه دار که از عهده آن  چون دیگر نقشها سر بلند بیرون آمد مثل همه ی  این سالها   در این نمایش نیز به خاطر تعداد زیاد کارکتر وگروه موسیقی و همسرایان  یار و یاورم بود همچنین زنده یاد سعید حا جیوندی که در اجرای دکور و موسیقی یاریم داد.ودیگر یاران. چون سعید احمدی .اکبر ابراهیمی .علی پور محمد .احمد قربانی . جهانشیر یار احمدی .محمود ناصری . داریوش ثملی . خانمها. ایران عرب زاده. مژده سرخی نیا .راحیل قم چیلی .اسدی و....عزیزان هم اندیش دیگرکه زحماتشان را پاس میدارم .این کتاب با حمایت انجمن نمایش بوشهربچاپ رسیده و آماده ی ارایه به علاقمندان می باشد.بجاست تا از زحمات همیاران نیک سرشت آقا یان دریا نورد .یار احمدی .میر شکار ودیگر همدلان که در چاپ این نمایشنامه فراوان زحمت کشیده اند سپاسگذاری نما یم.

حسین پارسايي رئیس  مرکز هنرهاي نمايشي در‌گذشت هنرمند تئاتر بوشهر"حميد لطفي" را با ابلاغ پيامی ‌تسليت گفت‌.
به گزارش سایت ایران تئاتر، در پيام وي خطاب به نصرالله شفيعي مدير كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان بوشهر و خاندان بازمانده مرحوم حميد لطفي آمده است:«بازيگر توانمند و مخلص حمید لطفی كه بي هيچ چشمداشتي ساليان  زیادزحمت كشيد و نابهنگام در سفري زودرس دل‌هاي ما را آتش زد تا بسوزيم در پرواز كبوتر مظلوم ديگري.»
پارسایی در ادامه پيام خود آورده است:«به حكم همدردي و داغداري رحلت اين جوان ارزنده را به خانواده بزرگ تئاتر كشور ، هنرمندان بوشهر، اين خطه دليرپرور و بازماندگان و فرزندان داغدارش صميمانه تسليت مي‌گوييم.»

حمید جان ، بخوان که تطهیر شوم در باران زلال کلامت ، بخوان.  دوباره هزار باره ،دلتنگی ام را فریاد کن ، فاصله تنها یک قدم شتاب است  ، بخوان حمید، هنجره ی صحنه بوی تازه گی  حرفهای تو  می خواهد ، بخوان برایم که از درد پرم، شادیها چه کمند واندوه چه پایدار. سوگ تو چه سنگین است مرد ، سیه پوش هجرانی هزار ساله ام انگار ، مو نو لوگ ها یم  از همهمه گذشته به فریاد رسیده است ، دستها به تمنایی رها میشوند اینسو و آنسو ، به چرخش در می آیند حرکت میکنند تا هوا را بشکافند دستهای من  .حمید چه سنگین بر می آشوبند چه سنگین بر سینه ام فرود می آیند و بر سرم .در تمنای کوبش ضربه ها پشت  پرده ی لرزان اشک، اشتیاق سوزانی نهفته است که بر دستها منتقل می شوند ، بخوان . بگذار بغض ترک خورده بر صحنه بشکند، تو در رکوع عشق صحنه به سجود معنا رسیدی به چگونه بودن و چگونه شدن ، تو تازه آغاز شده ای پس بخوان برایم چون من که میخوانمت در هر صبح وهر پسین تا فراموشم نشود سوگوار مردی هستم که سراسر زندگی ا م  مدیون ایشانم.

درآغاز درام نویسان و بازیگران یکی بودند .جدایی این دو زمانی حاصل شد که دراوایل سده ی پنجم پیش از میلاد اشیل دومین بازیگر را مطرح ساخت .اما سوفوکل این رسم را در 468 با معرفی بازیگر سوم بر هم زد . ظاهرا"هنگامی که بین بازیگران تراژدی نیز مسابقه ای ترتیب داده شد .حوالی 449 جدایی بازیگر و نویسنده کامل شد . در سده ی پنجم .بازیگران حد اکثر نیمه حرفه ای به شمار می رفتند زیرا هنوزنیازی  به بازیگری حرفه ای نبود واحتمالا"درآمد بازیگران از جاهای دیگر تامین میشد .پس از حدود 468 تعدادبازیگران برای هر نمایش تراژدی در سه نفر ثبت گردید  واین سه نفر بازیگر همه نقشهای موجود در نمایشنامه را بازی میکردند .قاعده سه بازیگر گاهی تعدیل می یافت واجازه داده میشد که از بازیگران بدون دیالوگ یا با چند خط دیالوگ استفاده شود . اودیپ در کولون.اثر سوفوکل را میتوان با سه بازیگر اجرا کرد به شرط آنکه بازیگری که  در پرده ی قبل نقشی را بازی میکند .در پرده بعد نقش دیگری را بر عهده بگیرد .هرچند در مورد رعایت این قانون شواهد زیادی هست ولی بسیاری از محققان را به شک انداخته که اصلا"چنین قاعده ای وجود داشته است ؟.برای بازیگران یونانی حالت چهره زیاد اهمیت نداشت چرا که همواره صورتک بر  چهره می نهادند اما برای صدا اهمیت زیادی قایل بودن زیرا آنچه مورد قضاوت قرار میگرفت زیبایی تطبیق حالت گفتار با حالت ونقش شخصیت بود پیدا است خواندن متن بیشتر تحریری(دکلماتوری )بود تا واقعگرایانه زیرا قصد بازیگر انتقال سن یا جنس نقش نبود بلکه انتقال احساس نامناسب با صحنه مورد نظر بود .بعلاوه اجرای نقش در نمایشنامه ها سه نوع طریقه ی بیان رااز بازیگری خواست .گفتاری . تحریری .رسیتاتیو .وآوازی .پرورش صدا به عنوان وسیله بیانی در یونان به همان صورتی بود که یک خواننده اپرا در زمان ما پرورش میابد .ولذا بهترین بازیکر کسی بود که به معیارهای والایی اززیبایی در صدا میرسید وبدترین بازیگر لفاظ ویا یاوه سرا ودادو فریاد میکرد .ازاینرو نکاتی که همیشه بنده بعنوان عضوی از خانواده تاتر به جوانان مستعد پیشنهاد میدهم فن بیان وراه های رسیدن به بیانی زیباست که تنها بوسیله تمرین.تحقیق .ومطالعه ممکن است . 

 در هزاره ی اول مسیحی یکی از توسعه یافته ترین و پر محتوا ترین درامها را باید در هندوستان جستجو کرد . تمدن هند به قدمت مصر باستان و خاور میانه است . اما دانس ما بر این تمدن با ورود قو م آریایی از آ سیای مرکزی در 1500بیش از میلاد آغاز میشود . شاید مهمترین تاثیرات بر درام هند از طریق هندویسم و ادبیات سانسکریت صورت گرفته باشد .هندویسم درتعلیمات خود جوهر هر چیز را در روان یا روح می جوید وغایت انسانی را در وحدت با روح متعا لی جهان یا برهمه میشناسد که نا متناهی ابدی وصف ناپذیر وکامل است در سراسر آفرینش تنها برهمه لا تغیر میماند وچون هر چه ابدیست واقعی است لذا برهمه واقعیتی ابدی است و همه تجلیات دیگر از او نشات میگیرند و به او باز می گردندبا آنکه تعلیمات هندویسم بر وحدت روان تا کید می ورزد اما پرستش صدها خدا یا ارواح مقدس را نیز جایزمیشمارد .چرا که همه خدایان تنها جلوه های دیگر برهمه هستند .هندوها اساسا"تمایل به پرستش سه خدای اصلی دارند که تجسم سه جلوه برهمه اند  بر هما (خالق)شیوا (ویرانگر)ویشنو(نگهدارنده)هندوها اعتقاد دارند که رسیدن به کمال روحانی در طول یک حیات ممکن نیست ومعتقد به وجود زندگیهای متوالی هستند . هندوهای اولیه تصویر کردن موجودات زنده را در ادبیات .درام .وهنر به عنوان تظاهر جایز میشماردند . مها بهاراتاو رامایانا هردو آمیزه ای از تاریخ . افسانه واساطیرند .مهابهاراتا مربوط به جنگ وستیز دو طایفه ی حاکم بر قلمروهند است که درآن داستانهای عاشقانه جنگی و نیز حوادثی در باره ی قهرمانان گوناگون وجود دارد . در اجرای یک نمایش . مهارت بازیگر اهمیت ویژه ای داشت گفته میشود بازیگر چهار عنصر اصلی در اختیار داشت .حرکت و اطوار . گفتار وآواز . لباس وآرایش وبصیرت روانشناسانه.با آنکه حرکت واطوار بر اساس رفتار طبیعی بود .اما به شدت قرار دادی شده ومحدود به علایمی بود که در گزارش بهاراتا ومنابع دیگر هندو شرح داده شده است .براساس قسمتهای مختلف بدن واحساسهای درونی : اطوار را طبقه بندی کرده اند که عبارتنداز سیزده حرکت : حرکت سر. شش .حرکت بینی. شش حرکت. گونه هفت .ابرو نه. گردن. هفت. چانه پنج. سینه سی شش.چشم سی دو .پا بیست و چهار که این حرکات بر طبق شخصیت .حالت و وضعیت با هم ادغام میشدند تا یک زبان ارتباطی به همان پیچیدگی زبان گفتار به وجود آورند .

 جهان امروزبیشتر به یک یتیم خانه میماند که آدمها بر  اساس رنگ ونژاد قوم و قبیله و مذهب در آن تقسیم شده اند ما هر روز خاطره میشویم جاری در نی لبک چوپان زمان آنگاه که از اند وه مان ترانه میسازد از آمدن و رفتنمان  آوازی سرودی که از درد پر است . بخوان همدم غصه های پنهان وآشکار من . بخوان در انزوای گنگ لبان خموش . بخوان ای شرجی همه گلبرگهای خاطره .واگویه میکنیم واژ ه های غریب و بی نشان درفصل بی حسی دیگر.در فصل خزان. فصل پریده رنگ پا ییز  تا پر احساس شویم وغروب دلگیر ش را  دوباره به رسم دیرینه عادت  پس زمینه  تصویر لحظه های شاد کنیم .سالها است که پاهایمان از ما گریخته اند . اما از سر جبر و عادت هر روز دوره میکنیم خود را . زمین دور می زند و ما هم . زمین همیشه زمین است  و ما فقط  یه  نخ مو تو  سر طبیعت که هر وقت سفید شد یم  ما رامیکنه و می اندازه دوروقتی  هم      میمیریم مثل یه جنین تو شکم زمین میمونیم تا دوبار متولد بشیم . نه ماه. نه سال. نود سال. نه میلیون سال دیگه شاید . راستی تا  بحال چند بار دنیا اومدیم و مردیم ما؟

یکی از مهمترین جنبه های فن تاتر در هندوستان خلق زبان اشارات وحرکات است این حرکات واشارات (مودرا)نام دارد مودراها در مر حله نخست وضع و حالت دستها ست وهر وضع وحالت .نموداریک واژه.یک شخص.یک اندیشه.ویک کار است .تعداد مودراها بسیار بوده به همین جهت هنرپیشه یا رقصنده به کمک آ نها می تواند داستا نی را سراسر حکایت کند وپیچیده ترین احساسات وموقعیت ها را بی استانت کلمات بیان دارد از اینرو کسانیکه به زبان هنرپیشه سخن نمی گویند نیز می توانند مقصودش را در یابند و بنا بر این هنری به معنای دقیق کلمه جهانی است حتی اگر رقصنده یا بازیگر با حرکات واشارات متنی را که به آواز خوانده میشود بیان کند .چندین قرن پیش از میلاد مسیح در هندوستان تاتر بعنوان موثرترین ابزار آموزش مردم تلقی شده به کار آمده است .بوسیله نمایش است که میتوان به خلایق کما بیش بیسواد ضمن سرگرم کردنشان داستانهای خدایان وسر گذشت های پهلوانان واصول فلسفه را آموخت .تاتر درهندوستان هنری قدسی است که مسولیت های اخلاقی فراوانی بر عهده دارد . هنر نخستین است وبدین جهت متضمن دیگر هنر هاست .چرا که همه ی هنرها از او زاده میشوند .

به جلو قدم برمی داریم ولی  رفتنها بیشتر به برگشت می ماند در بی مکا نی مطلق بد نبال چیزی  می گردیم که در کودکی گم کر ده ایم .گل سرخی شاید که لای دفتر مشق نهان کرده بودیم .تکه کاشیهای شکسته شده بدست مغول .رویاهای آتش گرفته بدست تیمور ویا کتیبه های ویران شده ی به فرمان اسکندر .شرح برگ برگ تاریخ ما شرح سوختن وجدانهایی است که در تاریکی تاریخ بیتوته کرده اند و رهایی از این تاریکی را مشعلی با یست که به روغن خرد واندیشه بسوزد.بیداری مردمان کار سختی نیست هر چند مدهوش آب ا نگور هزار ان ساله باشند کافی است بخواهیم آ نگونه که با یست . لبخند نشسته بر لبان کودکان فردا نشانه ی بهاریست که در راه است. بی شک هیچ دستی در بهار فردا گلی زیباتر از اندیشه ای که تو امروز می کاری نخواهد کاشت  .