سال گذشت .اینجا که من زندگی میکنم دریا خودش را در خودش میشوره شالوها میهمانان همیشگی آبند دوباره هزار باره آمد و شد موج و صبوری صخره از دریچه پنجره  خانه ی کرایه ایم  تکرار را میشود حس کرد تکرار از پس تکرار .چای لیمویی ام را سر میکشم چشمم را روی پنجره میبندم  سعی میکنم بخندم . هر چند خنده ها هم تکراری است   .

شالو: مرغ دریایی

مرگ زاییده ی زبان ماست که برای نبودن وند ید ن خوب مینماید..

زنده یاد حمید لطفی ...

خیره به دریا غروب را ورق میزنم ..

چه فرق که چندم ماه است ...

     همیشه از جهان بزرگ د نجی کوچک خواسته ام و اندکی سکوت...

      با ور کرده ام هیچ دیروزی از آن ما نبو د و هیچ فردایی هم ....

              خیره به دریا  خودم را ورق میزنم......

اینجا کنار آبهای باستانی دیارم بوشهر دیرینه سال در شبهای پاییزی به دریا مینگرم وکوچه ها که به غرش موج دریا عادت دارند. به جاشوها وناخدا ها می اندیشم به مردم  اینجا که خیره به دور دستهای دور تاریخند در دو نقطه ی روزگار سنت و مدرن.چه راز آلود مینشیند در قاب چشمانت همه چیز این پیربندر .اینجا همه چیز حرمت دارد.دریا ولنج وشکوه سرمدی انسان.ما به رسم دیرینه ی پدرانمان اتحاد را از طوفان آموخته ایم .مهربانی را از دریا.از آنروز .از نخستین طلوع آفتاب از شانه های زاگرس بر آیینه آب . پدرانمان دریا فتند که برای مانایی این قوم وقبیله باید نقدینه ترین بهاء یعنی جان خویش را بردارد وبه دریا بزند .وآبهای وحشی را رام کند وبا لهیمر و موج پنجه در پنجه بیفکند وشراع بیفراشدوخاطره بفروشددر هر سفر تا در آیینه ی تاریخ دیده شود برای رسیدن به معنا شدن و جستجوی خویشتن خویش وپاسخهایی به قدر قد کشیدن قامت فرزندان آدم وحوا هنر آغاز شد.آغازی به بلندای آفتاب به قدمت تاریخمان.این شبه جزیره کوچک که چون نهنگی به گل نشسته میماندانگار بعد از خشکیدن دریاهای ماقبل تاریخ همواره کوشیده خود را به دریا برساند ودر دریا شناور بماند واز مرگ برهد.بوشهر محل دوباره دیدن است .هزار باره دیدن.اینجا بوشهر است شهر تب دار بیقرارخویشاوند همه ی دریاها.با من بیا من از دیروزهای خاطره می آیم ...شش هزار سال تمدن وتاریخت را میستایم وبر بلندای نامت درود میفرستم.بوشهر.نامت همواره برپیشانی آسمان یادت تنیده در روح و روانمان...

لهیمر=باد سرخ . طوفانی که از هفت باد تشکیل میشود وهمیشه دریا نوردان را به مخاطره می اندازد

از  اندرون پنهان خود که بیرون میزنی وپنجره های رویا را به فردا چهار طاق میکنی انگاره های ذهنیت از سفر دراز آمده اند .خسته و نفس برید ه ای گویا روزی فکر میکردیم نوشتن درد میستاند مگر بر پرده ی تصور وتصویر چقدر فاصله هست از بوشهر شهر تبدار بی قرار تا رد خون غزالی بر برفهای سفید کیلمانجارو؟آدمی همیشه در احوال حیرتی دیگر است وحیرت پایان نیست که آغاز دوباره است. ما همیشه در پی سوالهای بی پرسش خود یم در جستجوی دریافتهایی به قامت فرزندان آدم و حوا. بشر همیشه خاطره میفروشد زندگی محل روایت است محل نقطه سر خط های آغاز. نگاه کن او که آنجا در سایه سار دیروز ایستاده انسان است مسافر میلیون سالها پیش مسافر اهل روایت است می بیند وبه خاطر می سپارد در قابهای بزرگ و کوچک او که خوب می بیند در نگاهش همه چیز حرمت دارد. بکوشیم تا بهتر بیندیشیم زیرا زیباتر از ا ندیشیدن....

سلام به همه

 از اینکه بعضی از یاران هم اندیش  پیام می نهند و من بموقع قادر به باسخگویی به همه آنان نیستم

پوزش میخواهم .اینروزها مشغول نهایی کردن نمایشنامه بستاک هستم نمایشی از یک برهه ی

تاریخی این زمین وسرزمین. بوشهر دیر سال.باشد که این کوچک جوانه محتاج آفتاب قد فراز نمودن

 چون دیگر آثارم بزودی بر صحنه . این گلو گاه شکفتن بشکفدو بتواند همه ی تاخیر م راجبران کند

امید که با ره نشانی وهمدلی آنچه میکاریم بی پروا باد از خزان طوفانها.

هرکه ما را یاد کرد ایزد مر او را یار باد

هرکه ما را خوار کرد از لطف برخوردار باد

هرکه اندر راه ما خاری فکند از دشمنی

هرگلی کز باغ لطفش بشکفد بی خار باد .......          تا درودی دیگر بدرود

بهار آغاز رویشی دوباره است . بر این باورم اگر چه نمی توانیم خورشید باشیم اما میشود کاسه ی  ذلال  آبی بود که خورشید در ما باشد.  بر جا باد ایران که  در خاک پر مهرش قد فراز کردیم  فرخنده باد نوروز که بر عمر ایران و شما می افزاید . فرا رسیدن روز جهانی تاتر نیز به خانواده بزرگ تاتر ایران و جهان شاد باش میگوییم . بهاری باشید . بی پروا از خزان طو فانها ...